hüseyin peker

insan arkadaşınındır deyip
çıkıp gitti bir gün hayatın yamalı lisanından
şimdi ne yana baksan
bıyıklarında buzullarla eli torbalı bir adam
giderken mağripler aldı yanına
kullanışsız tren biletleri
gölgesiz ağaçlar
üstelik yazıcılar da bilir gitmenin yükünü
saten sesli kokusunu karaköylerin

zaman ki bankalardan kovulmuş bir defter

insan başkalarınındır deyip
bir gün çıkıp gitti recm taşlarıyla döşenmiş yokuştan
bezgin atlaslar, yalnız efeler arasından
kanatlarına taktığı kısır pullar
uçup yapışırken terli bir kancığın alnına
sûretiyle vesikalık fotoğraflar arttırdı günden
yer bezinden köleler, beygir derisinden periler
çalmaya başlayınca ateşin zilleri
ölü suyundan ırmaklar çoğalttı kendine
ırmağı geçmek için ihtilâller

zaman ki tek vuruşta çıldıran mahşer

gökhan arslan

* Şiiri Özlüyorum 31, Mayıs-Temmuz 2009